14-09-2018



Daar zijn we weer... het was een drukke maand met erg veel werk.
Vaak zit ik hier al een uur of twee voordat mijn gezin wakker wordt.

Je hoeft me niet zielig te vinden hoor want het kan erger, ik zit tenminste lekker thuis dus ik klaag niet.


Waarom dat weet ik niet, maar moederdag valt hier op dezelfde dag als bij jullie en vaderdag is bij ons in september.

  

Kadootjes op bed voor vader.



Casey houdt wel van een knuffel...


Boefie laat zich ook af en toe nog knuffelen, hij wordt oud en minder gemeen.
En omdat Corey hem dagelijks eten geeft, is hij nou ook lief tegen Corey.


De kinderen vonden dat pa pannekoeken wilde voor vaderdag.



Pa wilde een ritje fietsen na het ontbijt, dat was zijn wens.




De week erna hadden we de ene plensbui na de andere.

Casey had football zaterdag ochtend en het was een modderzootje.
Maar wat denk je, kleinzoon van Wilma, hij bleef mooi SCHOON!!

Na afloop mochten de jongetjes in de modderplassen spelen van de moeders en hij vertikte het.



"Nee, ik ga niet!"


*Schone dab*


De volgende ochtend, op zondag erg vroeg, moest ik al werken maar dat was weer geen  straf want het was een mooie frisse ochtend.

Het is de eerste week van de lente, nog koud 's nachts dus het water is nog niet te doen maar de dagen zijn heerlijk.



Een perfekte dag aan het strand ook.










En toen had ik Volledams eten nodig, effe heel erg veel heimwee.

Het ging deze week opeens niet goed met mijn oma.
Ooms en tantes hielden de wacht bij haar bed. Ze deed echt bedakken. Pijn en ongemak, helemaal opperdepop.

Ook was het kermis en dan kun je beter niet aan de andere kant van de wereld zitten en foto's bekijken.
Dan moet je gewoon, zoals Bam het zou zeggen, in een doos op de vliering gaan zitten.

Ik mis mijn lieve vriendinnen en familie en vind het bedroefd dat mijn oma zo erg moet lijden.

Ze zei al maanden lang tegen me "Maria mag me komme hoalen oor want ik bin nou nes oggeboggie, ik ken niet mair San..."


Henny, Arnold, mijn moeder en vader, Aal en Jaap met kermis.



Nou, ik ga een paar uur naar me koor, ademen enzo.
Dan kom ik met een leeg hoofd weer thuis, helemaal ontspannen.



Amelia, ik, Helen, Ameeka, George, Kade.

Dinsdag 11 september is ze overleden.
93 Mocht ze worden.

In 2003 lag ze al kantje boord en toen hebben we nog 15 jaar kado gehad.

Ze heeft veel gedaan voor veel mensen en kinderen.
Veel gereisd en gewerkt en bedakt en gelachen.

In 1997 kwam ze op sleeptouw met me moeder en Helen mee helemaal naar Australie, om mijn schoonfamilie te ontmoeten en zelf ook wat oude vrienden op te zoeken want ze had hier zelf immers ook 12 jaar gewoond, in de jaren '50 en '60.
Ze deed het maar effe allemaal.

"Heheh... effe zitte oor."
En dan zat of hing er altijd wel iemand op haar schoot, ik kan niet zeggen dat het een kind was want tante Yvonne en ome Tom hingen met hun lange lijf ook nog steeds over haar schoot toen ze nog thuis woonden. Dan moest ik op me beurt wachten voordat ze mijn rug ging kietelen.


En die keuken, daar is heel Volendam in geweest.

Als er iemand door de week in kwam zomaar effe en vroeg "heb je tijd voor een koppie?" dan zei ze altijd ja.
Ze luisterde met volle aandacht naar iedereen.

Allerlei Australiers kwamen ook aanwaaien, uitgenodigd of niet, aangekondigd of niet, ze kwamen en ze schoven aan.
Kinderen en kleinkinderen, we hebben er allemaal zo vaak geslapen, de een eruit, de ander erin, soms voor onbepaalde tijd. Ook goed.

Op zaterdag avond met een skoaltje garrentjes Ron Brandsteder en de Showbizzquiz samen kijken.
En kietelen op me rug he, niet stoppen.


Die twee ramen naist de Sienojs daar kon iedereen terecht, voor mij was het mijn thuishaven.

Ze 'snapte' mij.

Als iemand me zocht dan vonden ze me daar meestal wel.
Klasgenoten, vrienden en vriendinnen, iedereen kwam er.


Kerst 2009, kijken van achter het raam naar Dion die Corey helpt een sneeuwpop bouwen.




Scott en Corey aan tafel.
Ze vond het grappig om Corey te pesten totdat hij erg boos werd en als ie eenmaal woest was dan zat ze te schudden van het lachen.
Vijf minuten daarna kreeg ze weer een knuffel van hem.


Die gang is in mijn herinnering veel langer, hij leek wel oneindig.
"Ja VORT jelui, gaan effe balle in de gang!"
Rolschaatsen, ballen, alles kon in die gang.


Februari 2015, de laatste keer dat we haar in het echt hebben gezien.

Daarna was het met de camera op de telefoon van familie en we hebben uren lang altijd gepraat aan de telefoon.

Alles is gezegd, ze wist hoeveel ik van haar hou en wat ze voor me heeft betekend. En ik weet hoeveel ze van mij hield.
Het is niet eens in woorden uit te drukken.



Ik heb allerlei herinneringen aan haar door ons hele huis heen.

Dit doosje heeft ze in Australie in de jaren 60 aan mijn moeder gegeven met bonbons erin.
Het doosje kreeg ze weer terug van mijn moeder toen de snoepjes op waren en sindsdien heeft ze er altijd haar pennetjes voor haar krulspelden in bewaard.

Na mij en Helen hebben er nog ontelbare keren kleinkinderen op haar schoot gezeten, pennetjes aangeven aan de moeder die de krulspelden aan het zetten was.

Toen Roz in 2008 terug uit Volendam kwam kreeg ik een doosje met chocoladepitjes van de markt kado, ik helemaal blij.
Ging ik graven in de pitjes, kwam dit doosje eruit met een briefje van mijn oma.


Twee en een half jaar later kreeg ik de muisjes pot toen Cor Jonk kwam.


En het kleedje van de keukentafel heb ik ook.
Koesteren.


Dag hoor mum, we gaan je missen.
Ze wenste me altijd welterusten met een gebedje;

May the souls of the faithful departed rest in peace through the mercy of God. Amen.

In het Nederlands vertaald;

Mogen de zielen van de overleden gelovigen door de barmhartigheid van God in vrede rusten. Amen.


08-09-2018


Jullie hebben het druk met vakanties en kermis dus wij zijn er volgende week vrijdag weer,
14 september


18-08-2018



Hier wordt een mens blij van! Nederlandse aktie bij Aldi.
Het is altijd snel weer op ook en dan duurt het weer een paar maanden voordat ze het nog eens doen.


Nog iets om blij van te worden; politie inval bij de overburen.
Deze snuiter, Jason, is in december in het huis van onze buurvrienden Caroline en John komen wonen, die zijn uit elkaar en hebben het huis verkocht.
Ik ben erachter gekomen dat Jason z'n vader rijk is en hij 38 is en nog nooit een dag heeft gewerkt in zijn leven, zijn vader gooit gewoon geld naar hem en heeft dit huis ook kontant betaald.

We wisten vanaf de eerste minuut dat hij zijn mond opendeed dat hij niet deugde en de laatste paar weken kwamen er wel erge lugubere figuren langs en werd hij ook 's nachts gesignaleerd door andere buren lopend naar het park achter ons enzo.

Dus ben ik foto's gaan nemen en heb een lijst bijgehouden van allerlei dingen die ik zag en hoorde en dat heb ik naar een kontaktpersoon bij de politie gestuurd met als resultaat dat er op een vrijdag ochtend om 7 uur een straat vol politie auto's stond met honden en al.

Er is een heleboel gevonden en er zijn er een paar gearresteerd en er lag een meid bewusteloos, die is met sirenes afgevoerd.  Een van de politiemannen vertelde me later dat zij mazzel had dat ze die inval kwamen doen, anders was ze nou dood geweest.


Over het muurtje tussen ons en buren Matt en Kim zie ik altijd veel haha daar zet ik alles op de kiek.


Een gestolen auto gevonden naast het huis.


De dag erna hebben Scott en Matt allemaal camera's en nachtlampen opgehangen zodat die eikel kan zien dat we hem in de gaten houden.
Want Jason zelf is namelijk niet gearresteerd, al het tuig dat daar in huis was wel.
En hij is arrogant en brutaal en dom en er is nog steeds van alles gaande daar dus blijven wij gewoon informatie naar de politie sturen.
En nou met die nachtlampen en de camera's van Matt die op zijn huis gericht zijn, krijgen we hele mooie beelden.




Even weer normaal doen nou... gelukkig is het leven verder mooi.
Midden in de winter, wat is het heerlijk.
De zee is wel ijskoud want 's nachts daalt de temperatuur tot 4 graden dus het water blijft overdag koud.


Scott wil niet. Hij wordt oud want voorheen lag hij altijd in het water met zijn surfplank, het hele jaar door.




*dab*


Zo gezellig, liedjes zingen in de kerk met de drie kleuterklassen.


Corey wil graag wat dingen leren koken.
Zet hem op!
Scott kan niet koken, dus het zou fijn zijn als iemand het af en toe van me overneemt.





Hij lust geen pizza.
Een prakkie met een gakbal wil ie elke dag.
Gelukkig wel alle groenten, als het maar in een prakkie is.


Corey en Dante maken pannekoeken voor ontbijt.



Deze was voor Ed Guyt, die kan dit goed.
Een mannenkwaal he, op het nippertje rijden.
Niks voor mij, temet uitslag in me nek ervan, en de scholen liggen 4 km uit elkaar en kinderen moeten er op tijd zijn en de pomp is dan weer 2 km de andere kant op... hou op schei uit.
Ik heb het gered.


Een loopje op het strand met de hele lagere school.



Zondag ochtend vroeg een ritje fietsen, ontbijtje bij McDonald's in Surfers Paradise.





Effe troost.
Slecht nieuws, een heleboel verdriet op het dorp, het valt niet mee, jonge mensen ziek en dood.
Ik was even van slag.
Lange vingers dopen neemt me terug naar het verleden, als klein meisje aan de keukentafel lange vingers in warme melk dopen.
Zo ver mogelijk terug naar vroeger even, voordat alles rottig werd.

Je zou door een luikje moeten kunnen kruipen om even een kwartiertje terug te gaan naar waar het onbezorgd was.
Dan kun je alles weer even aan zonder een brok in je keel.


Hij is daar nog, op die plek. 
Laten we hopen dat het tijdsbestek van onbezorgdheid van lange duur mag zijn voor hem, dan zijn er veel momenten die hij kan opzoeken later als hij even terug wil.

Corey was op kamp geweest met school en Casey was ZO blij dat hij terug was, dat hij hem bleef volgen door het hele huis heen en wilde hem ook voorlezen terwijl hij aan het douchen was.


Tot slot iets gestolen van Ed Guyt op Facebook, mooi verwoord in de kerk door Jaap Kes:

Mooie posthume levenslessen vanmiddag van Peter Tuyp. 
Te waar om niet te delen:

1. Geniet meer van de kleine geluksmomenten van het leven.
2. Probeer wat minder gejaagd te leven.
3. Ga vaker een echt goed gesprek met elkaar aan. Dat voorkomt misverstanden en ruzies.